innig geliefd door velen
tot het allerlaatste moment onze inspiratie tot gekte, humor, spelen en cryptogrammen
omringd door haar dochter en kleinkinderen heeft onze mooie lieve moeder en oma ons vredig verlaten
de planeet is een juweeltje kwijt maar haar indruk hier is sterk en onuitwisbaar

Catharina Engelina Theresia Boes voor velen bekend als “Tofie”

Geboren in ‘s Gravenhage op 19 juli 1926
Heengegaan in Amsterdam op 8 september 2009

Marianne & Iwan
Mick
Yona, Rusty, Beau & Noë
Myra
Dax & Linda

Diverse onderdelen van de crematieplechtigheid zijn hieronder in te zien.

• Mick speaks
• Music
• Slideshow
• Mary speaks
• Pictures

Afgelopen week moest ik aan een aantal mensen doorgeven dat ik niet op bepaalde afspraken kon komen in verband met de ziekte en later het overlijden van Tofie.

Opvallend was dat ik tegen iedereen zei dat mijn PEETMOEDER was overleden. Anders heb ik het altijd over de moeder van Marjanneke of over mijn tante. Nu was het mijn PEETMOEDER.

Gisterochtend heb ik wandelend door het bos met Leon en de honden me voorbereid op deze dag. Wat wilde ik zeggen? In welke herinneringen wilde ik jullie laten delen?

Er kwamen drie anekdotes bij me boven borrelen. Twee situaties die aangeven hoe diep mijn verbondenheid vanaf mijn geboorte met Toof is geweest en eentje, die ik niet zelf heb meegemaakt, maar die ik heel erg herken.

Verbondenheid

Mijn moeder en Tofie hebben me vaak verteld, dat ik als ukkie van 2 jaar pertinent weigerde te eten als Toof nog niet thuis was van haar werk. Dit leidde vaak tot woede en machteloosheid bij mijn moeder. Want wat ze ook tegen me zei, ik wilde gewoon wachten met eten tot Toof thuiskwam!

Wat ik me nog goed herinner is dat ik vaker bij haar in bed mocht slapen. Lekker veilig tegen haar aangekropen.

Toen ze zwanger was van Janneke, mocht ik mijn handen op haar buik leggen als Marjanneke schopte.

Toos beviel in een vroedvrouwenkliniek op de La Reyweg in Den Haag.

Direct nadat ze bevallen was, mocht ik met mijn moeder mee naar Tofie. Maar…. ik mocht van een hele strenge zuster niet op zaal.

Tofie helemaal in tranen, en ze zei maar steeds “Ik wil Mary bij me hebben.” !

Ik stond in de deuropening ook te huilen.

Er kwam op een gegeven moment een andere zuster, in mijn herinnering was ze heel groot! Die pakte me op, drukte me tegen haar boezem en bracht me naar Tofie , en zei fluisterend tegen Tofie, dat ze maar een beetje moest verstoppen onder de dekens, en dat ze me na een tijdje weer kwam halen.

Wat waren we gelukkig samen!! Ondanks dat ik heel klein was, ben ik die situatie nooit vergeten!

De tweede anekdote geeft aan, wat een baken van veiligheid Tofie voor me was.

Toen ik ongeveer 14 jaar was, voelde ik me niet echt gelukkig in mijn ouderlijk huis.

Op een gegeven moment heb ik mijn fiets gepakt en ben helemaal naar Amsterdam gefietst.

Naar mijn basis, naar Tofie wilde ik.

Van de tocht erheen kan ik me niet veel herinneren, wat ik me wel kan herinneren dat Toof me met open armen ontving, gelijk eten en drinken voor me ging maken, en me zoveel geborgenheid gaf, dat ik al snel doodmoe in een bed kon rollen. Ze heeft mijn moeder gebeld dat ik veilig was, en dat was voldoende voor haar. Geen verwijten! Ze eiste geen verklaringen, ze gaf me haar armen om uit te huilen en eten en drinken en een warm bed.

De laatste anekdote geeft aan, dat Toof altijd heel veel lol had. Samen met mijn moeder en vader en ons heeft ze heel wat af gelachen.

Opvallend is dat ik haar gevoel voor humor zelf ook herken. En ik zie datzelfde gevoel voor humor ook terug bij Marjan . Ook Marjanneke en ik kunnen zo lachen dat de tranen over onze wangen rollen.

Mijn moeder en Toof hebben me het volgende verhaal vele malen verteld, waardoor het zo is gaan leven voor me, dat het lijkt of ik er zelf bij ben geweest .

Tijdens het vertellen rolden nog steeds de tranen van plezier over hun wangen .

Op een dag in de winter had het heel hard gesneeuwd. Toof en mijn moeder gingen naar buiten om sneeuwballen te gooien.

Ze hadden dolle pret. Mijn vader zat boven te studeren.

Omdat ze dolle pret hadden, gingen ze ook mijn vader pesten, door telkens sneeuwballen tegen het raam van zijn studeerkamer te gooien. Mijn vader werd het helemaal zat, en rende naar beneden.

Op het moment dat hij de deur opendeed, gooide Tofie net een grote sneeuwbal die midden tegen zijn gezicht en zijn bril kwam. Zijn (ziekenfondsbrilletje ) stond gelijk scheef op zijn neus. Toof en mijn moeder lagen te plassen van plezier!!!

Mijn vader was woest! Hij zag de lol er totaal niet van in! Maar hoe bozer hij werd, hoe harder ze moesten lachen!!

Drie situaties die ik heb gekozen uit duizenden herinneringen!

Mary Bronkhorst

Continue to Tofie Ceremony – Pictures

Music played when people entered the ceremony hall
Andantino from Concerto for Flute & Harp Orchestra by Wolfgang Amadeus Mozart

Music played when people were seated
Loucura by Mariza

Music played during slideshow
Ave Maria by Aaron Neville

Music played live by Yona, Myra and Rusty
The Rose by Bette Middler

Music played when people left the ceremony hall
Concerto 2: Summer – Presto (Tempo impetuoso d’estate) by Antonio Vivaldi

Continue to Tofie Ceremony – Mary speaks

Je bent 83 geworden, een mooie leeftijd, maar van mij had je hier nog heel lang mogen blijven leven in je mooie nieuwe huisje op de begane grond. Je was de enige met de gordijnen open, een uitstekende manier om de buurt snel te leren kennen. Je ging weer lekker veel naar buiten, boodschapjes doen, keuvelen met mensen, genieten van je tuin, ik vond het zo mooi te zien hoe je weer helemaal was opgeleefd, je persoonlijke renaissance. Je zei dat je daar wel negentig wilde worden.

Het heeft niet zo mogen zijn.

Oma je bent zo veel dingen geweest, kind, kleinkind, puber, meisje-voor-dag-en-nacht, kapster, kleedster, ouvreuse, snoepverkoopster, snackbarhouder en toen… moeder. Zo’n goeie, lieve, gekke moeder en vriendin.

En later werd je Oma, toch wel een beetje de hoofdfunctie in dit leven. De functie van Oma was je op het lijf geschreven. Voor mij was je naast Oma ook mijn tweede moeder zeker in de tijd van de Citadel.

Oma weet je nog dat toen Yona, Myra en ik klein waren en we op de Lange Leidsedwarsstraat woonden, eens in de zoveel tijd pakte je de hengel en togen we gezamenlijk naar de spiegelgracht… zeg maar die plek waar ik mijn bril ooit in het water heb gegooid – daar gingen we dan zitten op de grachtenkant en kijken hoe de dobber danste.

Soms vingen we wat. Een scharretje of een voorntje. Heel gezellig en dan vertelde je soms verhalen, zoals dat Amsterdam een groot drijvend eiland was en dat t water in de grachten niet stroomde maar dat Amsterdam voortdreef. Bizar en magisch vond ik dat. Of dat Amsterdam in een verschrikkelijke sneeuwstorm terecht kwam en in 1 nacht onder 25 meter sneeuw verdween. Alle mensen gingen vervolgens gangen graven en dat we uiteindelijk door een tunnel naar school moesten. Ik kreeg daar nooit genoeg van.

Ik weet niet of mijn herinneringen mij parten spelen maar 2 van de gevangen visjes eindigden uiteindelijk in de in de pan en leverde een heerlijke krokante hap op. Typisch jij, een grachtenvis bakken. Rebels, creatief, andersdenkend en vooral andersdoend.

De armoede in je jongen jaren heeft daar absoluut aan bijgedragen. Beperkte middelen maken zeer vindingrijk!

• Wie bakt er in juli oliebollen?… Oma
• Wie vertelt de kinderen voor het slapen gaan uitgebreide verhalen over drijvende drollen?… Oma
• Wie maakt complete kostuums en hoeden van krantenpapier?… Oma
• Wie bakt er zelfgemaakte frietjes en presenteert ze in een koffiefilter?… Juist, Oma
• Wie schildert haar schoenen groen en draagt daar een panterlegging boven en komt daarmee weg?… Inderdaad, Oma
• Wie speelt een overtuigende zwarte Piet in een gezin van twee?
• Wie organiseert een kersenpit spuug wedstrijd?
• Wie maakt de beste kalfsragout?… Oma!
• Wie maakt de lekkerste kippenlever stoofprut?… Weer Oma
• Wie maakt de heetste haaienvinnensoep?
• Wie was de meest fanatieke scrabbelaar?… Oma
• Wie was in mijn studententijd op mijn feestjes altijd prominent aanwezig als de mater familias met de grote dikke zonnebril? Juist… Oma!

Mijn bewustzijn is een speldenprik. Mijn wereld is nu, mijn speelplaats is hier. Ik ervaarde Oma ten volste, niet denkend aan wat komen gaat, nauwelijks denkend aan wat geweest is.

En Oma bood vrijwel altijd een complete ervaring, met name één op één. Altijd in voor een grap, een observatie of een verhaal, zo bijzonder door haar dienstbaarheid, hartelijkheid, humor en joie de vivre.

Oma zei altijd tegen Myra

We krijgen allemaal rimpels maar zorg ervoor dat t geen huilrimpels maar lachrimpels worden

Vaar wel lieve Omi

Continue to Tofie Ceremony – Slideshow