Tofie Ceremony – Mick speaks

Hey Omi, wij zijn hier met z’n allen verzameld om je gedag te zeggen, om afscheid te nemen van jou als fenomeen.

Je bent 83 geworden, een mooie leeftijd, maar van mij had je hier nog heel lang mogen blijven leven in je mooie nieuwe huisje op de begane grond. Je was de enige met de gordijnen open, een uitstekende manier om de buurt snel te leren kennen. Je ging weer lekker veel naar buiten, boodschapjes doen, keuvelen met mensen, genieten van je tuin, ik vond het zo mooi te zien hoe je weer helemaal was opgeleefd, je persoonlijke renaissance. Je zei dat je daar wel negentig wilde worden.

Het heeft niet zo mogen zijn.

Oma je bent zo veel dingen geweest, kind, kleinkind, puber, meisje-voor-dag-en-nacht, kapster, kleedster, ouvreuse, snoepverkoopster, snackbarhouder en toen… moeder. Zo’n goeie, lieve, gekke moeder en vriendin.

En later werd je Oma, toch wel een beetje de hoofdfunctie in dit leven. De functie van Oma was je op het lijf geschreven. Voor mij was je naast Oma ook mijn tweede moeder zeker in de tijd van de Citadel.

Oma weet je nog dat toen Yona, Myra en ik klein waren en we op de Lange Leidsedwarsstraat woonden, eens in de zoveel tijd pakte je de hengel en togen we gezamenlijk naar de spiegelgracht… zeg maar die plek waar ik mijn bril ooit in het water heb gegooid – daar gingen we dan zitten op de grachtenkant en kijken hoe de dobber danste.

Soms vingen we wat. Een scharretje of een voorntje. Heel gezellig en dan vertelde je soms verhalen, zoals dat Amsterdam een groot drijvend eiland was en dat t water in de grachten niet stroomde maar dat Amsterdam voortdreef. Bizar en magisch vond ik dat. Of dat Amsterdam in een verschrikkelijke sneeuwstorm terecht kwam en in 1 nacht onder 25 meter sneeuw verdween. Alle mensen gingen vervolgens gangen graven en dat we uiteindelijk door een tunnel naar school moesten. Ik kreeg daar nooit genoeg van.

Ik weet niet of mijn herinneringen mij parten spelen maar 2 van de gevangen visjes eindigden uiteindelijk in de in de pan en leverde een heerlijke krokante hap op. Typisch jij, een grachtenvis bakken. Rebels, creatief, andersdenkend en vooral andersdoend.

De armoede in je jongen jaren heeft daar absoluut aan bijgedragen. Beperkte middelen maken zeer vindingrijk!

• Wie bakt er in juli oliebollen?… Oma
• Wie vertelt de kinderen voor het slapen gaan uitgebreide verhalen over drijvende drollen?… Oma
• Wie maakt complete kostuums en hoeden van krantenpapier?… Oma
• Wie bakt er zelfgemaakte frietjes en presenteert ze in een koffiefilter?… Juist, Oma
• Wie schildert haar schoenen groen en draagt daar een panterlegging boven en komt daarmee weg?… Inderdaad, Oma
• Wie speelt een overtuigende zwarte Piet in een gezin van twee?
• Wie organiseert een kersenpit spuug wedstrijd?
• Wie maakt de beste kalfsragout?… Oma!
• Wie maakt de lekkerste kippenlever stoofprut?… Weer Oma
• Wie maakt de heetste haaienvinnensoep?
• Wie was de meest fanatieke scrabbelaar?… Oma
• Wie was in mijn studententijd op mijn feestjes altijd prominent aanwezig als de mater familias met de grote dikke zonnebril? Juist… Oma!

Mijn bewustzijn is een speldenprik. Mijn wereld is nu, mijn speelplaats is hier. Ik ervaarde Oma ten volste, niet denkend aan wat komen gaat, nauwelijks denkend aan wat geweest is.

En Oma bood vrijwel altijd een complete ervaring, met name één op één. Altijd in voor een grap, een observatie of een verhaal, zo bijzonder door haar dienstbaarheid, hartelijkheid, humor en joie de vivre.

Oma zei altijd tegen Myra

We krijgen allemaal rimpels maar zorg ervoor dat t geen huilrimpels maar lachrimpels worden

Vaar wel lieve Omi

Continue to Tofie Ceremony – Slideshow