I’m talking about our boat… I won’t say buying it was “a cat in the bag” as we Dutchies tend to say when we get ourselves an unexpected bad deal. But it certainly reeks of a quick buck from our dear mister salesman www.grachtenboot.com. Or grachtenboot.kut as I’d like to call it

Anyway great boat, nice lines, a real “Been(h)akker Vlet“, but in hindsight a boat with a rusty history.

Apparently it has had a midship engine, extruding propeller, 2 propeller shaft holders… but they have all been taken away.

The Beenakker vlet normally comes equipped with two air chambers, in the front and in the back to make sure the boat can’t sink if it happens to get turned over. Our aft chamber was removed and probably sacrificed for more sitting space and/or easier access for an outboard engine (since the original midship engine was gone).

Later during the removal of the tar on the bottom of the boat we discovered a huge slab of metal had been welded over the front part of the boat. This almost covered half of the boat. It’s safe to assume the original bottom was in a dire and rusty state. I do remember Martijn from grachtenboot.kut telling us the boat had been lying in the mud for a long time.

What he didn’t tell was they did not take out the original bottom and neither did he tell some jackass covered the inside of the boat with polyester (where the original air chamber had been)… I can only guess towards their reasoning. Cover up and make it better looking? Probably.

Water seeping between the metal and the polyester took its time and managed to rusty through 3 millimeters of steel on the sides of the aft.

Repairs

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

• The universes greatest PUA (short for pickup artist) Neil Strauss chalked up his adventures in The Game, the book made me laugh lots and realize to not take life too seriously, be more daring and adventurous, approaching women isn’t all that hard. And ofcourse I’m trying to master some techniques like eliciting values, anchoring and peacocking but I will never admit it publicly
• Friendly camaraderie in de Rijnstraat aka the Pit with Bou, Jacco and LonnieBonnie talking about entrepreneurship, crazy new ideas, bitterballs, sls-free shampoos and watching 24 after 24 after 24 after 24. Jack Bauer is da man! Friends, family, loved ones, regularly surrounding yourself with them is pure happiness.
• Stress, busy head, 20 hour working days and thus a fucked-up day-night rhythm… Well David Allen with his classic Getting Things Done is helping me clear my head. Pull all the shit from your head and pour it into a todo system be it paper, be it an excel sheet or like me, my private wiki. Face the nagging projects and formulate the steps it takes to successfully round it up, don’t let your brain occupy its precious time with endless meandering, worrying, thinking, about stuff you need to do but don’t know how. Get in control! Mr. Allen is definitely helping me getting my zen back.
• I was in the shower some time ago (no… I do shower more regularly) and looking down at my body, thinking “I have a pretty nice body, funky toolbox, but I’m never putting it to use!”. Why in the hell am I not making love to a woman and fully experiencing the pleasures physical intimacy can bring? I know I’m good at the intimacy thing! Well… My wandering massaging hands finally managed to convince a lovely funny girl of sharing exactly that. I’m very happy, I’m released from my one-itis, from my ex, the world has opened up and so has my body!
• Healthy food, my darling mother got me a mini blender, my laziness is no longer an issue when preparing a fruity meal. Just shove those kiwi’s, banana’s, oranges and apples in and gulp your way the healthiness. My favorite for the moment is 2 kiwi’s, 3 mandarins, half a banana and cup of water to dillute it, wonderful breakfast. PS. Don’t put any lemons in, for me it ruined the taste and reminded my of the Lemon Cayenne Pepper Maple Syrup diet I once did. Thinking of it actually triggers goosebumps.

• Last but definitely not least Yoga. My friend Valerie took me to Go Yu Me specifically to a vinyasa power yoga class. The class was so full I had to go all the way forward right next to the teacher. Not a good place to be for an amateur. Asana after asana I tried keeping up, quite aware of all the pro’s looking at the teacher but also glancing at my goofing up once in a while. Legs, arms, belly-muscles trembling from exertion, tendons aching from the brutal stretching, sweating and smelling profusely. Jezus this Joshua guy was really pushing it! In the end though, it activated me like no drugs can replicate, for 2 days I was energized beyond belief! So now I try to follow Yoga classes 2 times a week… I love it!

So the times they are a-changin’… like Bob Dylan sang:

Come gather ’round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You’ll be drenched to the bone.
If your time to you
Is worth savin’
Then you better start swimmin’
Or you’ll sink like a stone
For the times they are a-changin’.

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won’t come again
And don’t speak too soon
For the wheel’s still in spin
And there’s no tellin’ who
That it’s namin’.
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin’.

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don’t stand in the doorway
Don’t block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There’s a battle outside
And it is ragin’.
It’ll soon shake your windows
And rattle your walls
For the times they are a-changin’.

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don’t criticize
What you can’t understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin’.
Please get out of the new one
If you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’.

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is
Rapidly fadin’.
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin’.

Finally… You are the director of your life, direct it!

innig geliefd door velen
tot het allerlaatste moment onze inspiratie tot gekte, humor, spelen en cryptogrammen
omringd door haar dochter en kleinkinderen heeft onze mooie lieve moeder en oma ons vredig verlaten
de planeet is een juweeltje kwijt maar haar indruk hier is sterk en onuitwisbaar

Catharina Engelina Theresia Boes voor velen bekend als “Tofie”

Geboren in ‘s Gravenhage op 19 juli 1926
Heengegaan in Amsterdam op 8 september 2009

Marianne & Iwan
Mick
Yona, Rusty, Beau & Noë
Myra
Dax & Linda

Diverse onderdelen van de crematieplechtigheid zijn hieronder in te zien.

• Mick speaks
• Music
• Slideshow
• Mary speaks
• Pictures

Afgelopen week moest ik aan een aantal mensen doorgeven dat ik niet op bepaalde afspraken kon komen in verband met de ziekte en later het overlijden van Tofie.

Opvallend was dat ik tegen iedereen zei dat mijn PEETMOEDER was overleden. Anders heb ik het altijd over de moeder van Marjanneke of over mijn tante. Nu was het mijn PEETMOEDER.

Gisterochtend heb ik wandelend door het bos met Leon en de honden me voorbereid op deze dag. Wat wilde ik zeggen? In welke herinneringen wilde ik jullie laten delen?

Er kwamen drie anekdotes bij me boven borrelen. Twee situaties die aangeven hoe diep mijn verbondenheid vanaf mijn geboorte met Toof is geweest en eentje, die ik niet zelf heb meegemaakt, maar die ik heel erg herken.

Verbondenheid

Mijn moeder en Tofie hebben me vaak verteld, dat ik als ukkie van 2 jaar pertinent weigerde te eten als Toof nog niet thuis was van haar werk. Dit leidde vaak tot woede en machteloosheid bij mijn moeder. Want wat ze ook tegen me zei, ik wilde gewoon wachten met eten tot Toof thuiskwam!

Wat ik me nog goed herinner is dat ik vaker bij haar in bed mocht slapen. Lekker veilig tegen haar aangekropen.

Toen ze zwanger was van Janneke, mocht ik mijn handen op haar buik leggen als Marjanneke schopte.

Toos beviel in een vroedvrouwenkliniek op de La Reyweg in Den Haag.

Direct nadat ze bevallen was, mocht ik met mijn moeder mee naar Tofie. Maar…. ik mocht van een hele strenge zuster niet op zaal.

Tofie helemaal in tranen, en ze zei maar steeds “Ik wil Mary bij me hebben.” !

Ik stond in de deuropening ook te huilen.

Er kwam op een gegeven moment een andere zuster, in mijn herinnering was ze heel groot! Die pakte me op, drukte me tegen haar boezem en bracht me naar Tofie , en zei fluisterend tegen Tofie, dat ze maar een beetje moest verstoppen onder de dekens, en dat ze me na een tijdje weer kwam halen.

Wat waren we gelukkig samen!! Ondanks dat ik heel klein was, ben ik die situatie nooit vergeten!

De tweede anekdote geeft aan, wat een baken van veiligheid Tofie voor me was.

Toen ik ongeveer 14 jaar was, voelde ik me niet echt gelukkig in mijn ouderlijk huis.

Op een gegeven moment heb ik mijn fiets gepakt en ben helemaal naar Amsterdam gefietst.

Naar mijn basis, naar Tofie wilde ik.

Van de tocht erheen kan ik me niet veel herinneren, wat ik me wel kan herinneren dat Toof me met open armen ontving, gelijk eten en drinken voor me ging maken, en me zoveel geborgenheid gaf, dat ik al snel doodmoe in een bed kon rollen. Ze heeft mijn moeder gebeld dat ik veilig was, en dat was voldoende voor haar. Geen verwijten! Ze eiste geen verklaringen, ze gaf me haar armen om uit te huilen en eten en drinken en een warm bed.

De laatste anekdote geeft aan, dat Toof altijd heel veel lol had. Samen met mijn moeder en vader en ons heeft ze heel wat af gelachen.

Opvallend is dat ik haar gevoel voor humor zelf ook herken. En ik zie datzelfde gevoel voor humor ook terug bij Marjan . Ook Marjanneke en ik kunnen zo lachen dat de tranen over onze wangen rollen.

Mijn moeder en Toof hebben me het volgende verhaal vele malen verteld, waardoor het zo is gaan leven voor me, dat het lijkt of ik er zelf bij ben geweest .

Tijdens het vertellen rolden nog steeds de tranen van plezier over hun wangen .

Op een dag in de winter had het heel hard gesneeuwd. Toof en mijn moeder gingen naar buiten om sneeuwballen te gooien.

Ze hadden dolle pret. Mijn vader zat boven te studeren.

Omdat ze dolle pret hadden, gingen ze ook mijn vader pesten, door telkens sneeuwballen tegen het raam van zijn studeerkamer te gooien. Mijn vader werd het helemaal zat, en rende naar beneden.

Op het moment dat hij de deur opendeed, gooide Tofie net een grote sneeuwbal die midden tegen zijn gezicht en zijn bril kwam. Zijn (ziekenfondsbrilletje ) stond gelijk scheef op zijn neus. Toof en mijn moeder lagen te plassen van plezier!!!

Mijn vader was woest! Hij zag de lol er totaal niet van in! Maar hoe bozer hij werd, hoe harder ze moesten lachen!!

Drie situaties die ik heb gekozen uit duizenden herinneringen!

Mary Bronkhorst

Continue to Tofie Ceremony – Pictures

Music played when people entered the ceremony hall
Andantino from Concerto for Flute & Harp Orchestra by Wolfgang Amadeus Mozart

Music played when people were seated
Loucura by Mariza

Music played during slideshow
Ave Maria by Aaron Neville

Music played live by Yona, Myra and Rusty
The Rose by Bette Middler

Music played when people left the ceremony hall
Concerto 2: Summer – Presto (Tempo impetuoso d’estate) by Antonio Vivaldi

Continue to Tofie Ceremony – Mary speaks

Je bent 83 geworden, een mooie leeftijd, maar van mij had je hier nog heel lang mogen blijven leven in je mooie nieuwe huisje op de begane grond. Je was de enige met de gordijnen open, een uitstekende manier om de buurt snel te leren kennen. Je ging weer lekker veel naar buiten, boodschapjes doen, keuvelen met mensen, genieten van je tuin, ik vond het zo mooi te zien hoe je weer helemaal was opgeleefd, je persoonlijke renaissance. Je zei dat je daar wel negentig wilde worden.

Het heeft niet zo mogen zijn.

Oma je bent zo veel dingen geweest, kind, kleinkind, puber, meisje-voor-dag-en-nacht, kapster, kleedster, ouvreuse, snoepverkoopster, snackbarhouder en toen… moeder. Zo’n goeie, lieve, gekke moeder en vriendin.

En later werd je Oma, toch wel een beetje de hoofdfunctie in dit leven. De functie van Oma was je op het lijf geschreven. Voor mij was je naast Oma ook mijn tweede moeder zeker in de tijd van de Citadel.

Oma weet je nog dat toen Yona, Myra en ik klein waren en we op de Lange Leidsedwarsstraat woonden, eens in de zoveel tijd pakte je de hengel en togen we gezamenlijk naar de spiegelgracht… zeg maar die plek waar ik mijn bril ooit in het water heb gegooid – daar gingen we dan zitten op de grachtenkant en kijken hoe de dobber danste.

Soms vingen we wat. Een scharretje of een voorntje. Heel gezellig en dan vertelde je soms verhalen, zoals dat Amsterdam een groot drijvend eiland was en dat t water in de grachten niet stroomde maar dat Amsterdam voortdreef. Bizar en magisch vond ik dat. Of dat Amsterdam in een verschrikkelijke sneeuwstorm terecht kwam en in 1 nacht onder 25 meter sneeuw verdween. Alle mensen gingen vervolgens gangen graven en dat we uiteindelijk door een tunnel naar school moesten. Ik kreeg daar nooit genoeg van.

Ik weet niet of mijn herinneringen mij parten spelen maar 2 van de gevangen visjes eindigden uiteindelijk in de in de pan en leverde een heerlijke krokante hap op. Typisch jij, een grachtenvis bakken. Rebels, creatief, andersdenkend en vooral andersdoend.

De armoede in je jongen jaren heeft daar absoluut aan bijgedragen. Beperkte middelen maken zeer vindingrijk!

• Wie bakt er in juli oliebollen?… Oma
• Wie vertelt de kinderen voor het slapen gaan uitgebreide verhalen over drijvende drollen?… Oma
• Wie maakt complete kostuums en hoeden van krantenpapier?… Oma
• Wie bakt er zelfgemaakte frietjes en presenteert ze in een koffiefilter?… Juist, Oma
• Wie schildert haar schoenen groen en draagt daar een panterlegging boven en komt daarmee weg?… Inderdaad, Oma
• Wie speelt een overtuigende zwarte Piet in een gezin van twee?
• Wie organiseert een kersenpit spuug wedstrijd?
• Wie maakt de beste kalfsragout?… Oma!
• Wie maakt de lekkerste kippenlever stoofprut?… Weer Oma
• Wie maakt de heetste haaienvinnensoep?
• Wie was de meest fanatieke scrabbelaar?… Oma
• Wie was in mijn studententijd op mijn feestjes altijd prominent aanwezig als de mater familias met de grote dikke zonnebril? Juist… Oma!

Mijn bewustzijn is een speldenprik. Mijn wereld is nu, mijn speelplaats is hier. Ik ervaarde Oma ten volste, niet denkend aan wat komen gaat, nauwelijks denkend aan wat geweest is.

En Oma bood vrijwel altijd een complete ervaring, met name één op één. Altijd in voor een grap, een observatie of een verhaal, zo bijzonder door haar dienstbaarheid, hartelijkheid, humor en joie de vivre.

Oma zei altijd tegen Myra

We krijgen allemaal rimpels maar zorg ervoor dat t geen huilrimpels maar lachrimpels worden

Vaar wel lieve Omi

Continue to Tofie Ceremony – Slideshow

1 t/m 3 januari 2007

18 miljoen mensen of zelfs nog iets meer… De gedachte alleen al klonk beanstigend. Na een ietwat teleurstellend Oud en Nieuw in het vliegtuig (klinkt toch spannender dan het daadwerkelijk is) en een vrij slechte nachtrust, kwamen we 1 januari dan eindelijk aan op onze eerste bestemming: Mumbai!

Het vliegveld van Mumbai gaf ons al een goede voorproef van India. Achteraan in de rij aansluiten als je een papiertje niet goed invult, niet naar de WC kunnen gaan zonder een fooi te geven, en vooral niet in de taxi kunnen stappen zonder dat je tassen zijn afgepakt. Overal vragende handen, smekende ogen.

De anderhalf uur durende taxirit naar het meest zuidelijke puntje van Mumbai was een ervaring op zich. Uitgestrekte krottenwijken naast torenhoge wolkenkrabbers, mensen zover het oog reikt, en vooral een van de meest enerverende taxiritten van ons (bijna niet meer) leven. Zes zwart-gele Engelse taxi”s uit de seventies die naast elkaar rijden, terwijl felbeschilderde vrachtwagens en bussen voortdenderen en waar nog hele families op motoren tussendoor manoevreren. De bijna ongelukken waren niet te tellen, dus we waren erg blij toen we zonder omwegen uit mochten stappen bij de Gateway of India.

Na gelijk besprongen te zijn door een (nep-)heilige met armbandjes en tikka”s (stippen voor op het hoofd), hebben we ons neergevleid met de Lonely Planet. In de wijk Colaba schenen de beste hotels voor backpackers te zijn… We hebben het geweten. Hotel Prosser”s, don”t do it! Mick heeft samen met de Nepalese bedienden de bedrading min of meer gefixed. De ventilator kregen ze weer aan de praat, maar de vonkjes waren zichtbaar. De deur naar de gedeelde badkamer heeft Mick uiteindelijk maar met een tie-rib dichtgebonden…

Struinen door Colaba, Fort Area en Churchgate, Mumbai is een hectische, maar geweldige stad om mee te beginnen. Je kijkt je ogen uit, de mensen (heel arm en heel rijk), het verkeer (probeer maar eens over te steken), de Victoriaanse gebouwen (zoveel pracht en praal uit de Engelse tijd). Twee Bollywoodfilms leerden ons meer over de Indiërs. Veel drama, veel sensualiteit (Yona, je had gelijk ), maar geen gezoen (wel gezien overigens tot onze grote verbazing) en vooraf saluerend het volkslied in de bioscoopzaal.

Om te ontsnappen aan de drukte namen we de boot naar Elephanta Island. De puurste afbeelding van Shiva (uitgehouwen in rots) zou daar te vinden zijn. Shiva (the destructor) is op vijf manieren afgebeeld. Drie beelden zijn te zien, het vierde wordt aan de achterkant verondersteld en de vijfde is de transcendentale. Het is zeker de moeite waard om dit uitstapje te maken als je in Mumbai bent. We hebben al veel geleerd over de miljoenen goden van het hindoeà¯sme, maar zullen jullie voorlopig de details besparen… Het is trouwens erg interessant dat elke Indiër zelf mag bepalen welke god of goden hij aanbidt (mam, Holy Cow! is erg verlichtend, dank je!).

Struikelend over de Indiërs vonden we onze weg naar de trein naar Goa. Geschokt waren we toen we de mensen de derde klas binnen zagen gaan. Krioelende Indiërs over elkaar heen, door elkaar heen, onder elkaar door. Gelukkig zaten wij in de tweede klas… De trein had alleen wel vertraging doordat er iemand tussen het trein en het perron was gevallen, vertelde een Israëlische medereiziger ons. Erg naar, maar het schijnt hier bij het leven te horen.

De treinreis duurde ellendig lang, ik was verschrikkelijk verkouden en eerlijk gezegd ook een beetje bang. We hadden geen dekens bij ons en wisten niet dat het zo koud zou zijn. De lucht van urine is overal in India doordringend aanwezig, maar in een volle trein nog meer. En de grijpende handjes van de Chai-verkopers dreven me af en toe tot wanhoop. We hebben onze les wat dit betreft wel geleerd en er zullen er nog vele volgen.

India is niet voor niets het land wat we zo graag wilden bezoeken, de grote contrasten, de verscheidenheid, de spiritualiteit, we hebben er nu al van mogen proeven!

[[Show as slideshow]]

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Panorama van Trimurti

Meer lezen ?

Elephanta Caves
Mumbai

I went out and met up with some friends and tasted some of the culinary specialties… I had my first “paardenbal” meatball made from horsemeat. Damned tasty! I saw Monique again, great girl with whom I spent some time in South Africa, see some of our pictures here.

Anyway here”s some photo impressions of the rolling kitchens

[Show as slideshow]

[View with PicLens]